تاریخ: ۱۹:۳۳ :: ۱۳۹۷/۰۱/۳۱
شناسه خبر: 1166

آینده نگری یعنی فکر کردن درباره اتفاقات آینده قبل از وقوع آن تا بتوان بیشترین بهره وری با کمترین هزینه ها انجام داد و با هدایت و راهبری شاخصه ها و مولفه های موضوعی بتوان میان آنها هماهنگی و ارتباط تنگاتنگ بوجود آورد.

نقش آینده نگری در برنامه ریزی شهری

به گزارش شهرخوان، امروزه شهرها به محیطی با انبوهی از مشکلات زیست محیطی، جمعیتی، اشتغال، تمرکز صنایع و خدمات، هویت فرهنگی و..  تبدیل شده اند، از اینرو برای بهتر شدن نباید منتظر آینده شد، بلکه باید آینده شهر را همین امروز ساخت.

آنچه امروزه در اداره شهرها به وضوح می توان دید عدم فرایند مدیریتی در آن بوده که سلیقه و خرد فردی به خرد جمعی و عدم ارتباط میان مدیران شهر در طی سالیان گذشته بوده، به طوری که هر مدیری برای آینده خود « برنامه ای مستقل با هدفی خاص » تدوین و مدیر بعدی بدون اینکه برنامه قبلی را مطالعه کند، برنامه ای جدید را تدوین می کرد و این یعنی هر بار از صفر شروع کردن و این انقطاع زمانی در حیات شهری و چشم انداز توسعه شهرها موجب می گردد.

شهرها در طی حیات شهری خود فاقد یک برنامه بلند مدت بوده اند و تا کنون برنامه ای مدون با توسعه راهبردی(CDS) که بتواند شهر را در چهار مولفه:

الف ) اجتماعی ، فرهنگی

ب ) اقتصاد مولد

ج ) شهر پایدار

د ) شهر با مدیریت خوب و مشارکتی

داشته باشد، بوجود نیامده به طوری که امروزه شهرها در بخش عمده ای از مشکلات میراث گذشته آن است: فاقد یک سیستم دفع فاضلاب ، معابر تنگ، بافت فرسوده و ریز دانه، تداخل کاربری هایی که غیر متجانس بوده که با برچسب این مشکلات بر ویژگی های هویتی، فرهنگی، اجتماعی و گروه‌های مردمی تاثیر منفی خواهد گذاشت.

تصور هر گونه برنامه ریزی و آینده نگری جهت مدیریت و هدایت شهر بدون « مشارکت مردم » و« نیازسنجی » از مسائل و مشکلات و خواسته ها عملا امکان پذیر نبوده و بدون پشتوانه خواهد بود .

نیازسنجی از خواسته شهروندان سبب مشارکت آنها در فرایند مدیریت و قبول مسئولیت در برابر آنچه که داده می شود و آنچه بوده و مدیریت شهری در این فرایند با کاهش هزینه های نظارتی بخش بزرگی از وظایف خود را به بین شهروندان واگذار می کند.

امروزه مشارکت شهروندان و دخالت و نظارت آنها در «برنامه ریزی محله ای» با توجه به شناخت آنها از محل زیست خود و عناصر آن می تواند تاثیر شایان و متقابل در وضعیت اقتصادی ، جمعیتی نیازهای زیر بنایی و مشارکت مالی داشته که این امر سبب بالا رفتن رفاه عمومی اجتماعی از یک طرف و ضمانت اجرایی چشم انداز توسعه آتی منطقه را خواهد شد.

 

✔ روش های مشارکت شهروندان به طرق زیر قابل دسترسی است:

 

۱- بررسی و تحقیق و پرسش نامه، جلسات عمومی، کارگاه‌ها،  کار گروه‌های تخصصی .

 

۲- مشارکت مدنی و قانونی.

 

در این مشارکت با تشکیل شورایاران، NGO ها، گروه‌های خیر، گروه‌های محلی متخصص که از طریق این نوع مشارکت که در  قالب و چهارچوب قانونی و رسمی است، می توان نظریات، دیدگاه‌ها و خواسته های شهروندان را دریافت و بر اساس همین نیازها می توان برنامه ای هدفمند و بلند مدت تدوین کرد.

از طرف دیگر مدیریت شهری می‌تواند برنامه های خود را از طریق همین گروه‌های مدنی به اطلاع شهروندان رسانده و زمینه همکاری و مشارکت آنها را جلب نماید.

 

می‌توان گفت میان سه مولفه :

✔آینده نگری( برنامه های بلند ، میان و کوتاه مدت )

✔مشارکت شهروندان

✔نیازسنجی

رابطه دوسویه وجود دارد و یعنی در صورتی می توان یک برنامه منسجم و هدفمند برای آینده برنامه ریزی کرد که براساس یک نیازهای زیر بنایی اصلی و مشارکت گرایانه بوده و از طرف دیگر تا زمانی که شهروندان در این نیازسنجی مشارکت نداشته باشند برنامه ای تدوین نمی گردد.

پس می توان گفت اگر خواهان شهر پایدار و با آینده ای روشن درجهت رسیدن به توسعه پایدار شهری هستیم، مشارکت شهروندان می تواند ابزاری مطمئن باشد.

گردآوری: فرزاد تقی زاده

 

انتهای پیام

برچسب ها لینک کوتاه
, , , http://shahrkhan.ir/1166
همیشه در کنار شماییم :) کانال تلگرامی شهرخوان
این خبر را به اشتراک بگذارید