شواهد حاکی است که مردم در بسیاری از شهرهای جهان باید مسافت‌هایی بسیار طولانی را طی کنند تا بتوانند به طبیعت دسترسی داشته باشند؛ این در حالی است که تنفس هوای پاک به عنوان یکی از بهترین رویکردها برای کاهش علائم ابتلا به ویروس کرونا شناخته شده است.

در روزهای کرونایی و با قرنطینه شدن بیش از نیمی از جمعیت جهان در خانه‌های خود اهمیت پارک‌ها و فضاهای عمومی بیش از پیش به همه مردم ثابت شده است. پارک‌ها همیشه اثرات مثبت زیادی در زندگی بشر بر جای گذاشته‌ اند؛ مردم با رفتن به این مکان‌ها ضمن اینکه با هم ارتباط اجتماعی برقرار می‌کنند، می‌توانند هوای پاک تنفس کنند و به فعالیت‌های جسمی مختلف مشغول شوند. با گسترش ویروس کرونا و در خانه ماندن مردم، گرایش همگان به سمت فضاهای سبز و پارک‌های شهر بیشتر از قبل شده است.

یکی از واقعیت‌هایی که شیوع بیماری کووید -۱۹ به تصویر کشید این است که میزان دسترسی مردم در سراسر جهان به فضاهای سبز و پارک‌ها در نزدیکی محل سکونت خود متفاوت است.

شاید گرد هم آمدن مردم در این روزها، ضمن حفظ فاصله اجتماعی و رعایت سایر اصول، مزایای بسیاری را برای آنان به دنبال داشته باشد؛ مردم با رفتن به فضاهای سبز علاوه بر اینکه از بی تحرکی که به مراتب خطرناک‌تر از آلوده شدن به ویروس کرونا است، خود را نجات می‌دهند و با برقراری تعامل اجتماعی با یکدیگر می‌توانند از تنش‌های به وجود آمده بر اثر شیوع کووید- ۱۹ رها ‌شوند.

ویروس کرونا درس‌های بسیاری به معماران و برنامه‌ریزان شهری آموخت و بسیاری از آن‌ها را از نقص‌های طراحی شهری آگاه کرد. طراحی پارک‌ها نیز از این امر مستثنی نیست. در واقع معماران در روزهای کرونایی دریافتند که فضاهای سبز شهری از دیدگاه‌های مختلف نظیر  قابلیت دسترسی و تامین بودجه باید مورد بررسی قرار گیرد تا برای همه شهروندان مفید واقع شود.

گسترش ویروس کرونا نشان داد که تمام مردم دنیا به یک فضای سبز، باغی کوچک یا دشتی سرسبز در نزدیکی خانه‌های خود نیاز دارند تا ضمن حفظ فاصله اجتماعی از هوای پاک آن لذت ببرند و در نتیجه از استرس به وجود آمده در اثر شیوع کرونا رهایی یابند.

گروهی از محققان طی دوران کرونا تحقیقات مختلفی در زمینه میزان دسترسی نابرابر مردم به فضاهای سبز انجام دادند و به این نتیجه رسیدند که جمعیت زیادی از شهروندان انگلستان باید مسافت‌هایی طولانی را طی کنند تا اوقاتی را به دور از شلوغی‌ها و آلودگی‌های شهری، در فضاهای سبز بگذرانند.

در واقع فضاهای سبز در اقصی نقاط شهر پراکنده شده است به طوری که برخی از شهروندان تنها با کمتر از ۱۰ دقیقه پیاده‌روی به چند فضای سبز در اطراف خود دسترسی پیدا می‌کنند، حال آنکه بسیاری نیز باید مسافت‌هایی طولانی را پشت سر بگذارند تا به یک پارک برسند.

بدیهی است که دوری اغلب شهروندان از فضاهای سبز از یک سو و اندازه کوچک این فضاها از سوی دیگر از مهم‌ترین عواملی است که باعث شده است مردم این کشور از رفتن به پارک‌ها خودداری کنند.

بسیاری از فضاهای سبز و پارک‌ها از داشتن امکاناتی نظیر سرویس بهداشتی مجهز، وسایل بازی و سایر لوازم ضروری محروم هستند و اینکه مردم مجبورند از خیابان‌هایی شلوغ برای دسترسی به چنین امکاناتی عبور کنند، آن‌ها را از رفتن به پارک‌ها دلسرد می‌کند.

با توجه به تمام این نکات، اینکه مردم طی قرنطینه‌های کرونایی تمام اوقات خود را در خانه‌های اغلب بدون حیاط خود گذرانده و سلامت روانی خود را قربانی تامین رفاه جسمی کرده باشند دور از انتظار نیست.

پس باید تمام مردم در فاصله‌ای حدود ۱۰ دقیقه از منزل به پارک‌هایی مجهز دست پیدا کنند تا کیفیت زندگی برای همگان به طور قابل توجهی افزایش یابد.