شهر هوشمند چارچوبی است که عمدتا از فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات(ICT) برای گسترش و ترویج شیوه‌های توسعه پایدار و با هدف رفع چالش های رو به رشد شهرنشینی، توسط حکومت‌های مرکزی و محلی در سراسر جهان، ایجاد شده است.

درواقع، با افزایش سطح توقعات و پدیدار‌شدن نیازهای جدید، تنها راهبرد، هوشمندسازی است که با کمک تکنولوژی‌های جدید می‌تواند شهرها را روزآمدسازی کند.

حرکت بدین سمت‌وسو، به تدوین چارچوب‌هایی برای اداره شهر هوشمند و پُرکردن خلأهای حقوقی در حوزه‌های «قانونگذاری و مقررات‌گذاری»، «سرمایه‌گذاری و دسترسی آسان و مطمئن به سرمایه»، «دسترسی به تحقیق و توسعه و فناوری پیشرفته»، «ظرفیت‌سازی کارآفرینان»، «تنظیم محیط کسب‌وکار در شرایط جدید بازار» و «فرهنگ‌سازی» برای زیستن در سازگاری با بوم‌سازگان جدید شهر هوشمند نیاز دارد.

6 بُعد اساسی شهر هوشمند عبارتند از: اقتصاد هوشمند، مردم هوشمند، حکمرانی هوشمند، تحرک هوشمند، محیط‌زیست هوشمند و زندگی هوشمند. دستیابی به تمامی ابعاد شهر هوشمند میسر نخواهد شد جز با بازبینی، اصلاح یا وضع قوانین و مقررات مورد نیاز، در واقع مقررات شهر از قوانین و قوانین از حقوق حاکم و حقوق حاکم از قرارداد اجتماعی میان سهامداران (شهروندان) ناشی می‌شود.

منظور از چارچوب قانونگذاری برای شهر هوشمند، تعیین سیاست‌ها، نظریات و دیدگاه‌های حقوقی-تخصصی قابل اجرایی است که زمامداران، ذینفعان و به طور کلی شهروندان شهر هوشمند را به مشارکت در همه امور شهر هوشمند فرامی‌خواند.

موضوعات چارچوب مقررات‌گذاری نیز عبارتند از: الزام به‌دست‌یافتن به زیرساخت‌های نهادی- قانونی مطلوب، اجرای درست رویکرد «فاوا در خدمت توسعه» و محور قراردادن آن در شهر هوشمند، الزام به ایجاد هماهنگی میان دستگاه‌ها به‌منظور بهره‌برداری‌پذیرکردن متقابل خدمات آنها و یکپارچه‌کردنشان در شهر هوشمند. مطلوبیت شهرهای هوشمند، وابسته به نوع فناوری و میزان هزینه‌کرد سرمایه نیست، بلکه مطلوبیت شهرهای هوشمند، به زمامداری و راهبری خوب، داشتن چشم‌اندازی بلندمدت و همکاری مطلوب میان ذینفعان جامعه است.