به گزارش شهرخوان، در سيستم حمل و نقل شخصی سريع السير که Podcar نیز نامیده شده است، وسايل نقليه بر روی شبكه يا مسيرهای از پيش تعيين شده حركت می كنند. اين شبكه ممكن است رو زمينی و يا به صورت هوايی (شبیه منوریل) طراحی گردد.

در اين سيستم مسافران به صورت شخصی يا گروهی سفر می كنند. وسايل نقليه مورد استفاده معمولا 3 تا 6 نفر ظرفيت دارند و با توجه به اينكه استفاده از اين سيستم به صورت نقطه به نقطه انجام مي گيرد، تا حد زيادی عملكرد آن شبيه به تاكسی است. نیروی محرکه وسایل نقلیه در این سیستم الکتریسیته می باشد. برخی از این وسایل نقلیه دارای نوعی باطری هستند که در ایستگاه‌ها شارژ می شود.

ايده اوليه PRT اولین بار در سال ۱۹۵۳ توسط Donn Fichter ارائه شد که یک برنامه ریز حمل و نقل شهری بود. وی در سال ۱۹۶۴ کتابی در همین خصوص منتشر نمود. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تحقیقات زیادی در آمریکا در خصوص این سیستم انجام شد. بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ پروژه ای به نام “سیستم وسایل نقلیه کنترل شده توسط کامپیوتر” در ژاپن به اجرا رسید.

در سال ۱۹۷۵ اولین تجربه عملی در موضوع PRT در شهر Morgantown و تحت نظر دانشگاه West Virginia آمریکا به اجرا رسید. این سیستم که در ابتدا دارای ۵ ایستگاه خارج از خط و ۷۳ وسیله نقلیه بود هنوز هم در حال بهره برداری است و روزانه ۱۵ هزار  نفر از آن استفاده می نمایند. طول خطوط در این شهر حدود ۱۳ کیلومتر است.

با توجه به هزینه های بالای احداث سیستم های PRT و برخی محدودیت های آن ها، استفاده از این سیستم در شهرهای بزرگ متداول نشده است. آخرین نمونه های این سیستم در شهر Masdar در امارات متحده عربی (در سال ۲۰۱۰) و در ترمینال ۵ فرودگاه هیترو لندن (در سال ۲۰۱۱) بین پارکینگ و ترمینال فرودگاه به اجرا درآمده است. شهرهای کوچکی در کره و هند نیز مطالعه برای این سیستم را در دست انجام دارند.

گردآوری: فرزاد تقی زاده

انتهای پیام