به گزارش شهرخوان، سيستم های حمل و نقل ريلی مناسب ترين وسايل نقليه مي باشند که با صرف هزينه کم و با وجود ايمني بالا از عهده حجم وسيعي از رفت و آمدها بر مي آيند. در بين وسايل حمل و نقل ريلي مونوريل به عنوان يک وسيله نقليه پر ظرفيت با دارا بودن ويژگي هايي از جمله ايمني بالا، دوستار محيط بودن، انتقال مسافر در زمان اندک و جذاب بودن مورد توجه کشورهاي زيادي قرار گرفته است.

مشخصات کلی سامانه های مونوریل عبارتند از:

• عبارت مونوریل به نوع ریل مورد استفاده در این تکنولوژی اشاره دارد نه به ارتفاع مسیر قطار.
• واگن های مونوریل ممکن است در قالب یک واگن صلب، یک واگن مفصلی و یا به صورت واحد چندگانه (Multiple Unit) متصل به هم بکار روند.
• مسیر عبور خطوط مونوریل از ترافیک و عابران پیاده مجزا می باشد.
• تقریباً اکثر مونوریل ها از موتورهای الکتریکی که توسط دو ریل مشابه ریل سوم تغذیه می شود استفاده می کنند. مونوریل ها از پانتوگراف استفاده نمی کنند.
• مونوریل ها بر روی یک تیر صلب از جنس فولاد یا بتن مسلح با ارتفاع 60 تا 90 سانتیمتر اتکا دارند.

مونوریل های پیشرفته به دو گروه زیر طبقه بندی می شوند:

• مونوریل های دارای تیر پاباز (Straddle-beam Monorails).
• مونوریل های معلق (Suspended Monorails)

در تکنولوژی مونوریل،  چرخ های لاستیکی قطار در بالا و طرفین تیر قرار گرفته و پایداری و حرکت مونوریل را تأمین می کنند.

خطوط مونوریل عموماً دارای حداکثر شیب طولی 6 تا 7 درصد هستند.

مونوریل ها عموماً در ارتفاع 5/5 متر از سطح زمین ساخته می شوند.

فاصله ستون های سازه عموماً بین 20 تا 40 متر طراحی می شوند.

حداقل شعاع مسیر مونوریل حدود 20 متر می باشد.

امکان سوئیچ کردن قطار از یک خط به خط دیگر در مونوریل های امروزی میسر است.

انتهای پیام